Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Αντίο Κύριε Μουρσελά





Κείμενο - σκέψεις από τον Γιάννη Γουλέ

Λες και πήραν οι οθόνες, την αφή, την ανθρωπιά μας...  Μέσα στα email, την καθημερινότητα, το άγχος και την πίεση που ζει και βασιλεύει, είχα έναν άνθρωπο, ένα φίλο με... κατανόηση. Άνοιγε την πόρτα της ψυχής, της οικίας, με κέρναγε τσάι, συζητούσαμε με τις ώρες, με εμψύχωνε, άλλοτε... με κατσάδιαζε όπου χρειαζόταν. Τον αγαπούσα. Πατρική φιγούρα. Γλυκός, προσηνής, ονειροπόλος, μειλίχιος, ταλαντούχος, εύκολος και δύσκολος μαζί, γοητευτικός, στοχαστής, συγγραφέας γεννημένος, ουμανιστής. Άνθρωπος αγαπητός, με ένα τσουβάλι συμβουλές και όρεξη να σου βγάλει τον καλύτερο εαυτό. Κάτι σα μέντορας. Στόχος της εμψύχωσης; Να γράψεις, να επικοινωνήσεις, να έχεις κάτι να πεις, όχι απλά να πεις για να πεις.... Να  αποκτήσουν οι λέξεις πυκνότητα, οι ήρωες σου... υπόσταση και η ζωή νόημα.

Όταν επισκέφθηκα την Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων για να καταθέσω το πρώτο μου έργο - 23 ετών ήμουν τότε, τώρα 34... - συνομίλησα με το γραμματέα... «Θέλω να γνωρίσω τον κο Μουρσελά», μου αποκρίνεται «Δεν είναι εύκολος, μην το προσεγγίσεις...» , «Μα εγώ, αυτόν θέλω να γνωρίσω, νοιώθω πνευματική συγγένεια με αυτόν τον άνθρωπο, με έκανε να κλείσω την  τηλεόραση και να στραφώ στη λογοτεχνία. Του χρωστάω τόσα πολλά, θέλω να του πω, ένα ευχαριστώ...». Κάπως έτσι ξεκίνησε η φιλία με τον Κώστα, από ένα πάθος που εξελίχθηκε σε αμοιβαία φιλία, φιλία με αγνά κίνητρα. Τα αγνά κίνητρα... σαν τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες, δυσεύρετα... 

Τώρα Κώστα, έφυγες. Η απώλεια μεγάλη. Με ποιόν θα συζητάω για ήρωες θεατρικούς, λογοτεχνικούς, για πλοκές, για αγάπες και έρωτες γεμάτους αδιέξοδα; Κάποιες σχέσεις έχουν τη σχιζοφρένεια και την ευλογία της μοναδικότητας, αναντικατάστατες. Είχα έναν φίλο που με καταλάβαινε. Τώρα ποιός...; 

Αντίο Κώστα. Αιωνία η μνήμη και μέσα από τα διαχρονικά σου έργα. Να με σκέφτεσαι από 'κει ψηλά, να προσέχεις και να με προσέχεις, ξέρεις πόσο ανάγκη το έχω...

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

10 χρόνια χωρίς Σωτήρη

Από την ταινία «Ένας νομοταγής πολίτης» σε σενάριο Κώστα Μουρσελά

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Θεατρόνιο

Θεατρόνιο - 3ος χρόνος - 130 επισκέψεις σε σχολικές μονάδες

H εκπαιδευτική κοινότητα αγκάλιασε το Θεατρόνιο, με περίσσεια τρυφερότητα. 

Πώς ξεκίνησαν όλα; Ολοκλήρωσα τη διδακτορική διατριβή στην Ιατρική Σχολή Αθηνών,  με μόνο μέλημα να μοιραστώ όλες αυτές τις γνώσεις, γνώσεις ζωής, με τη νέα γενιά. Με όχημα το θέατρο, το επιστημονικό - διαδραστικό θέατρο. Με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους μαθητές. 

Έτσι, ξεκίνησε το ταξίδι. Έτσι, το Θεατρόνιο επισκέπτεται σχολεία όλων των βαθμίδων. Οι  σχολικές αίθουσες γεμίζουν γέλιο, χαρά, παιχνίδι… με επίκεντρο τις φυσικές επιστήμες. «Θέμα Χημείας», ο τίτλος της παράστασης.

Δεν υπάρχουν φώτα, ηχεία, ούτε καν καρέκλες - οι μαθητές κάθονται στο δάπεδο - λιτά σκηνικά, μια «παράσταση βαλίτσα». Όραμα, μεράκι, προσφορά. Ήρθαμε να προσφέρουμε, να εμπνεύσουμε. Να  εμπνεύσουμε και να εμπνευστούμε. 

Οι ηθοποιοί της ομάδας Θεατρόνιο - σχολικό έτος 2016 - 17 

Η ομάδα απαρτίζεται από χημικούς-παιδαγωγούς και επαγγελματίες ηθοποιούς. Γιώργος Αλεβυζάκης,  Νεφέλη Τουλιάτου , Θεοδώρα Ντούσκα ως ηθοποιοί κι εγώ με την ιδιότητα του χημικού, ηθοποιού, κειμενογράφου. Η σκηνοθέτιδα Ελένη Ζαχοπούλου - πόσο την ευχαριστώ! - και η συνάδελφος χημικός-παιδαγωγός Ναταλία Λύτρα επιμελείται το παιδαγωγικό περιεχόμενο της παράστασης, τα κείμενα, τα πειράματα, τα πάντα... ώστε να έχουν επιστημονική επάρκεια και τις κατάλληλες δόσεις χιούμορ για τους εφήβους.

Τα σχολεία... οι έφηβοι, γεμάτοι ενέργεια. Αυτή την ενέργεια μετατρέπουμε σε γνώση, διαδράση, βίωμα… αλλάζουμε τον τρόπο... ώστε η γνώση να γίνει προσιτή σε όλα τα παιδιά. Αφορμή μια παράσταση, ένα θεατροπαιδαγωγικό δρώμενο με τίτλο «Θέμα Χημείας».

Ο θεατής Άγγελος και ο Γιάννης Γουλές
Τι εστί «Θέμα Χημείας»; Οι μαθητές συμμετέχουν σε πειραματικές και βιωματικές δραστηριότητες, ειδικά  προσαρμοσμένες ανάλογα με τη σχολική βαθμίδα. Παράλληλα, παρακολοθούν ένα θεατρικό έργο που διαπραγματεύεται το δίλημμα, τον επαγγελματικό προσανατολισμό ενός εφήβου, «χημικός ή μπασκετμπολίστας;». 

Εξετάσουμε τις φυσικές επιστήμες ολιστικά, διαθεματικά, διεπιστημονικά. Σε επίπεδο Λυκείου, συνδέουμε τις χημικές αντιδράσεις με ανθρώπινες συμπεριφορές και θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, χημείας και ζωής. Μάθηση και ψυχαγωγία... 


Ευχαριστώ - από καρδιάς - τα σχολεία, το χρυσό Ολυμπιονίκη Νικόλαο Κακλαμανάκη που με την ομιλία του, με το πέρας της παράστασης στις 23 Φεβρουαρίου 2017 στο «1ο Γυμνάσιο Ελληνικού», ενέπνευσε τους μαθητές να μη διαπραγματεύονται τα όνειρα και τις αξίες τους. 

Ο χρυσός Ολυμπιονίκης Νίκος Κακλαμάνακης συνομιλεί με τους μαθητές
Ευχαριστώ τον κωμικό Λευτέρη Ελευθερίου για την εμψύχωση. Θέρμες ευχαριστίες στο «Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων» και στην «Ένωση Ελλήνων Χημικών» για την αιγίδα - στήριξη - τιμή. Βαδίζουμε παρέα.

Ευχαριστώ τους συμπατριώτες μου, τον Αστακό Αιτ/νίας και την Κοινωφελή Επιχείρηση του Δήμου Ξηρομέρου, τον Πρόεδρο κ. Γεωργούλα, το Δ.Σ. , το πρoσωπικό της Κοινωφελούς, ιδιαιτέρως την κα Κουντούρη για τα πηγαία και καλοσυνάτα χαμόγελα και γέλια, τους συλλόγους γονέων των σχολείων του Αστακού και το Δημητρούκειο Δημοτικό που εδρεύει στο γειτονικό χωριό του Καραϊσκακίου καθώς και το εκπαιδευτικό προσωπικό. Είναι όμορφο να σε αποδέχονται οι συμπατριώτες σου, ιδίως οι νεότεροι. Ευχαριστώ την Ελεάννα Φινοκαλιώτη, μια ταλαντούχα ηθοποιό που συμμετείχε στις παραστάσεις μας, στα σχολεία του Αστακού. Η Ελεάννα είναι και ταλαντούχα τραγουδίστρια, γι΄αυτο με το πέρας του κειμένου... σας αναρτώ ένα τραγούδι από αυτό το τόσο ταλαντούχο και χαρισματικό πλάσμα, που μας τίμησε...


Ο Διευθυντής Δημοτικού Σχ. Αστακού , κος Ζαγκότας

Ευχαριστώ την Κατερίνα Γρυλλάκη για τη βοήθεια της, με δημοσιογραφικά κείμενα και δελτία τύπου και φυσικά το Γιάννη Χελιώτη το δημοσιογράφο-φίλο με την καλή καρδιά... αλλά και τον Γιάννη Ζουγάνελη, που με εμπνέει - άθελα του! -, ως κωμικός και ως δάσκαλος.


Οι ευχές μου, Καζαντζακικές, «Φτάσε εκεί που δεν μπορείς». Καλό καλοκαίρι, καλή αντάμωση. Ανταμώνουμε τη νέα σχολική χρονιά 2017-18, ίσως και με νέο έργο... αν η κυρά Έμπνευση το επιτρέψει. Για ένα... είμαι σίγουρος, αξίζει να τα δώσουμε όλα για τη νέα γενιά. Ως τότε, ας είμαστε κοντά με τη σκέψη.  

Το κείμενο έγραψε ο  
Δρ. Γιάννης Γουλές
χημικός - ηθοποιός

ΥΓ.  Το κείμενο αφιερώνεται στο μαθητή-θεατή Άγγελο, μαζί με τη φωτογραφία που μου ζήτησε να αναρτήσω.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες είναι της Μαρίζας Καψαμπέλη.




Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Συναίσθημα ή λογική;

Σκέψεις αυθαίρετες - ένα κείμενο μπερδεμένο οσο και εγώ, όσο και η επόχη

Κάποιες φορές που οι λέξεις στεγνώνουν, ξηροστομία. Δίνουν τη θέση τους στη σιωπή... που μόνο σιωπή δεν είναι. Παιχνίδια μυαλού, διλήμματα, διχάλα, τραμπάλα της ζωής... συναίσθημα και λογική. Τι υπερτερεί; Ποιά η κατάλληλη δόση; Φαίνεσθαι, εσωτερικός κόσμος, αέναες αναζητήσεις, επιφάνεια, βάθος. Ερωτήματα... δεν σταματούν... γαργαλούν συνειδήσεις, σκοπούς, βιωμάτα, σκοπούς, αυτοσκοπούς, ματαιοδοξίες. Ίσως ο Sting τα λέει καλύτερα... 

Αφιερωμένο





Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Το ταλέντο έχει όνομα και επίθετο

Εκεί που η βλακεία ξεχειλίζει. Εκεί που - όταν - κατηγορείς τους πάντες και τα πάντα, γελάει ο καθρέπτης. Εκεί που η απελπισία σε πιάνει από το λαιμό και ζητάει πέντε νοίκια. Εκεί που θέλεις από κάπου να πιαστείς. Να ουρλιαξείς. Ποιός είμαι; Πού πάω; Ανάθεμα.

Η λύση; Μία. Μία· για τώρα. Πίστη. Όχι γενική, ειδική. Σε έναν άνθρωπο. Έναν άνθρωπο, άνθρωπο. Κάτι βλέπεις, διακρίνεις, δεν είναι μόνο δέρμα, όργανα, υγρά. Είναι ιδέα, στρατιώτης του καλού, υπηρέτης και βασιλιάς ταυτόχρονα. Είναι ο εαυτός του. 

Όχι άλλα κολλαγόνα, ζώνες αδυνατίσματος, δημοψηφίσματα, pr. Λίγη αλήθεια. Υπάρχει; Και όμως. Σε μια θεατρική σκηνή, είχα την τύχει να την συναντήσω. Πότε; Το 2011, στο θέατρο «Επί Κολωνώ». Αυτός ο ηθοποιός, ο στρατιώτης, πειθ-αρχεί, πείθει. Αυθεντικός, δωρικός, με όραμα, αφέλεια, αθωότητα, πίστη, ταλέντο, επικοινωνεί, μοιράζει. Ανάγκη... να μοιραστεί, μια ιστορία, ένα συγγραφεά, τις λέξεις και ό,τι κρύβεται πίσω από αυτές. Με αφορμή μια ιστορία, μια διασκευή, αυτοσχεδιασμούς, πρόβες.... ένας ηθοποιός, σε αυτόν πιστεύω. Αυτός είναι η λύση. Χαρακτήρες, υποδύεται χαρακτήρες, με χειρουργική ακρίβεια, ένα εργαλείο θεατρικό, πολυμορφικό, μια φλόγα θεατρική, μεταμορφώνεται, σαρώνει, μαγεύει, είναι εδώ για σένα, για εμάς. Ευτυχώς! Ποιός; 

Σε μια εποχή, που ουρλιάζει για να γεμίσει το κενό της. Σε μια εποχή που τα βιβλιοπωλεία καίγονται... και από τις άναρχες φλόγες, προκύπτουν αντιπρόεδροι. Σε μια εποχή Τραμπ, Ζwan, Rio Mare. Ανοησία, δίχως ημερομηνία λήξης. Σε αυτήν την εποχή, υπάρχουν καλλιτέχνες άρτιοι, συγκροτημένοι, ήσυχοι. Ησυχία που γοητεύει. Ανήσυχη, ησυχία. Το ταλέντο τους - το άτιμο! -, η παιδεία τους... Μια ησυχία πολύχρωμη, τρυφερή.  

Δεν μπορώ να κρύψω το θεατρικό μου έρωτα και θαυμασμό για έναν εξαίρετο ηθοποιό. Δημήτρης Καπετανάκος. Ένα παιδί τρυφερό, κωμική φλέβα... ατόφια, μέσα του μια αλήθεια... που δεν ανήκει σε αυτή την εποχή, ούτε σε... άλλη, γιατί η αλήθεια δεν ανήκει, είναι...... διαχρονική.

Τον είδα πρώτη φορά στο θεατρικό έργο Rottweiler. Έργο προφητικό, προέβλεψε την άνοδο του εθνικισμού, τον κακό μας εαυτό, το καβούκι που κλειστήκαμε, τη βία. Εκεί υποδύθηκε ένα χαρακτήρα, το βοηθό του αρχηγού της ακραίας πολιτικής οργάνωσης. Μαγικός ο Δημήτρης, το έργο και όλη η ομάδα ΝΑΜΑ.

Μετά, επί τρία χρόνια, στο έργο της κας Ελένης Ράντου στο θέατρο Διάνα, έσπασε όλα τα κωμικά κοντέρ. Όπως ο Ορέστης Μακρής μεταμορφωνόταν σε μεθύστακα, έτσι και ο Δημήτρης Καπέτανάκος μεταμορφώνεται σε έναν αλλοδαπό... Δεν το μιμείται, δεν το γελοιοποιεί. Δεν υποδύεται, είναι, γίνεται, μεταμορφώνεται. Κάνει τους θεατές να γελούν και να αναρωτιούνται... αν είναι όντως αλλοδαπός. Κωμικό φαινόμενο, ο Δημήτρης. Δε μένει στην κωμωδία βέβαια, ηλεκτρόνιο... υπηρετεί όλα τα είδη, δεν εφησυχάζει.

Δημήτρη, ίσως να μη σε δώ στο Θέμο, σε ριάλιτι, ίσως να μη χρειαστείς τηλεοπτικά αναβολικά, ίσως, ίσως ίσως..... Είσαι ταλέντο και καλό παιδί. Τέχνη... η ζωή. Έχεις μέσα σου... δάνεια Αριστοφανικά, με αυτά να πορευτείς, όταν μαθητής Λυκείου έγραφες τις πρώτες σου σάτιρες. Έχεις δρόμο, φως, κραυγές, βιώματα, όραμα. Χάρη σε αυτά, γεμίζεις τη σκηνή με αλήθεια. Χάρη σε αυτά, τιμάς τον αποδέκτη, το χρόνο και τη λαχτάρα του να σε δει.

Να σε έχει ο Θεός καλά. Και το καλό να επικοινωνείται. 

Περισσότερα για το Δημήτρη, εδώ: http://www.catisart.gr/index.php/2010-05-03-21-16-20/616-2011-11-03-19-58-57

Δημήτρης Καπετανάκος





Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Ώρα... μηδέν;

Σύγχρονη εποχή. Ούτε σύγχρονη, ούτε εποχή. Τουλάχιστον σύγχρονη. Ούτε σύγχρονη, γιατί; Τοσα κινητά, application, selfies, instagrams, μεταπτυχιακά, συνεντεύξεις, interviews, προσόντα, meetings.Tόσα φόντα… έχει το παιδί. Το παιδί… τo παιδί παίζει και πιάνο! 45 χρονών, παιδί.. «Και στα 95, για τη μαμά θα είσαι πάντα παιδί, στοιχειωμένης θαλπωρής». Πού είναι οι pampers; «Υπερβολές, η μαμά… που σε αγαπάει!» Αν δεν σε αγαπάει η μαμά, τότε… ποιός;"

Και η ζωή κυλάει.

Λίγο δουλειά, λίγη σχέση… και το «super market» μου. Άγχος, ταχύτητα, πανικός, μη με απολύσουν, μη βρω δουλειά, μη δε βρω, μη δε με βρουν. Και τα βιογραφικά, στα συρτάρια των αφεντικών σα γλώσσες λαχανιασμένων σκύλων, αναμένουν μπουκίτσα. Και εγώ τρέχω. Να τα προλάβω όλα. Τη σχέση, τη δουλεία, το super… τους φίλους. Όλα, όλα, όλα. Ποια όλα; Και εγώ που είμαι; Μάλλον σε δίαιτα. Τρέχουμε. Προς τα που; Θέλω να επαναστήσω αλλά δεν μπορώ, δεν προλαβαίνω. Πού να προλάβω, με τόσους γάμους… αυτό το καλοκαίρι. Και μετά διακοπές, πάει η επανάσταση, του χρόνου…

Άλλο κι αυτό. Να μην υπάρχει γάμος, βάπτιση, γέννηση, μπάτσελορ που να μην έχει ανέβει σε κοινωνικό δίκτυο. Όλοι καλεσμένοι μέσω οθόνης; Τόσος ενθουσιασμός, τόση αγένεια, τόσα likeTόση προβολή; Tέτοια προβολή; Γιατί; Η τεχνολογία το επιτρέπει, το μυαλό μας;
Μόδα…

Κι όμως κάτι λείπει. Κλειστό το καπάκι, το ανθρακικ άφαντο. Κάτι λείπει, πεινάω. Να βάλω τη ζωή σε τάπερ, να την πάρω αύριο φεύγοντας.

Τις πταίει; Ο καπιταλισμός; Όλα για το χρήμα; Γάμοι. Εκκλησίες τύπου ΙΚΕΑ με εικονίσματα jpeg και καλεσμένοι, πολλοί καλεσμένοι, 10, 200, 1000... «για το pr ρε γαμώτο». Οι μαϊντανοί, εκτός σαλάτας... κρατάνε το γαμπρό στα χεριά τους, ζητοκραυγάζουν, χορεύουν, πίνουν σαμπάνια, «ουαου». Σήκω και εσύ να χορέψεις, πρέπει να χορέψεις, να δείξεις χαρούμενος, πιες, πιες, πιες… Φλώροι όσοι δεν πίνουν. Έτσι γιορτάζουμε οι νέοι. Κουστούμι gucci, μυαλό κουgucci.

Το... νόημα; Τι ψάχνεις...; Μα υπάρχει, αλήθεια!

Ίσως... η αγάπη για τη φανέλα, ίσως... ένα όραμα, δικό σου. Ολόδικο σου, να φωτίσει, εσένα, τη ζωή σου αλλά και τον αποδέκτη. Το όραμα έχει πάντα αποδέκτη, γίνεται από ιδέα, ύλη, προϊόν, προϊόν γιατί το προσφέρεις και το κέρδος, δεν είναι αυτοσκοπός, προκύπτει. 

Και ξαφνικά φιλοσοφίες τέλος. Πρέπει να ξυπνήσεις για δουλειά. Πρέπει. Για να ζήσεις. Ό,τι πει το αφεντικό, το υποαφεντικό του αφεντικού, ο manager. Yes, yesman, αρμοδιότητες, τα πάντα, και μετά… επιβραβεύσεις, χαρά, ωράρια, εννιά με πέντε, οχτώ με τέσσερις, τέσσερις με οκτώ, οκτώ με οκτώ… τρείς οχτώ εικοσιμία… συνεργασίες, συνεργάτες, meeting, προσφορές, όλα λαμπρά, όλα ωραία. Και τι κάνεις, πώς να ζήσεις; Πρέπει να ζήσεις. Εκτίμηση, συνεργατική αλληλεγγύη, συνάδελφοι, συναδελφικότητα. Είμαστε οι επιλογές , οι ανάγκες μας. Και οι ανάγκες μεγαλώνουν. Τι ωραία, χάρμα. Και ναι, η διπλανή εταιρεία με θέλει, μου προτείνει...  παραπάνω μπιμπικίνια, bonus, κινητό, ασφάλιση, air condition, πλυντήριο, μαλακτικό. Ναι! Και τελικά η εταιρεία, φοβάται τη διπλανή εταιρεία που σε θέλει, σε ποθεί, Φοβάται ότι σε χάνει. Και για να μη σε χάσει… απροειδοποίητη αύξηση. Ωχ! Έτσι παίζεται το παιχνίδι. Αυτό που παίζαμε παιδιά, καλέ…

Εταιρικό κινητό, ταμπλετ, ντεμπόν, παναντόλ, ταμπόν, έξοδα μεταφοράς, επιβίωσης και η κηδεία στα έξοδα της εταιρείας.

Επιβίωση. Ζωή;
Κρέοντας. Αντιγόνη;

Όλα για το κέρδος... Ποιό κέρδος; 
Ο Δον Κιχώτης… ζει, πέθανε ή ψάχνει WiFi ;
Αμήν.