Θ Β respect

Oι "ΕTSI DE" στο μπαρακι του Βασίλη στις 27/10/09

«Ο Θωμάς και η Μαρία»

Μήπως τα μεγαλύτερα ψέματα, τα λέμε στον εαυτό μας;

Μήπως ζούμε σε μια εποχή...χωρίς πυρήνα...δηλαδή χωρίς σκέψη; Μια εποχή «προκαρυωτική»;

Μήπως...αν κλείσουμε τα μάτια...θα δούμε πιο μακριά;

Ενα ζευγάρι, ο Θωμάς και η Μαρία..γίνεται θέατρο, με την καλή έννοια! Μια-under construction-κωμωδία, για το «εγώ», το εμείς, την ανεργία, την αεργία, τη συνήθεια, το όνειρο που έγινε εφιάλτης, τους ΚωστοΓιωργάκηδες («Έλα mama, δεν μπορώ να κυβερνήσω, κάνω pilates...»), το μέσον, τα ΜΜΜ, τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο και...

Μήπως η κρίση είναι μέσα μας;

Γιατί η ζωή είναι μια αναπάντητη...

«Ο Θωμάς και η Μαρία»

Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο.

Πλανήτης Γη, «όβερ». Μήπως είμαστε περαστικοί; Δεν «μονιμοποιείται» κανείς; ΑΣΕΠ δεν υπάρχει;

Υπάρχει ζωη; Επόμενη ζωη; Έστω προηγούμενη, «ζωη rewind» ρε πιδί μ’;
«Όβερ», μ’ ακούει κανείς;

Τέσπα, είναι η ζωή, ζωή;
Βιώνουμε ή επιβιώνουμε; Αναβιώνουμε; Συμβιώνουμε; Αποβιώνουμε; (Φτού, φτού...)

Τι διάολο συμβαίνει μέσα μας;
Τι διάολο συμβαίνει γύρω μας;

Μισό, χτύπησε το κινητό. «Μαρία, πάλι ξέχασες το θερμοσίφωνο ανοιχτό;» «Πόσο πήγε η ανταύγεια; Πόσο;»

Ο Θωμάς και η Μαρία κάτι έχουν να 'πουν, να σας 'πουν. Να τα πούμε;

«Ρε συ Μαρία, είδες το όραμα μου; Κάπου εδώ στο κάτω συρτάρι το έβαλα...».

Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο.

Αυτά προς το παρόν, Θωμάς

«Τι είπες αγάπη μου;» / «Αν κυβερνούσαν τα παιδιά»

«Τι είπες αγάπη μου;»

Όλοι μιλάνε για κρίση, σίγουρα υπάρχει και...είναι μέσα μας.

Πλούτη, σπίτια, αμάξια, σπουδές αλλά...η ψυχή...άδεια πισίνα. Μια πισίνα που "διψά" για αγάπη.

(Υποκλοπή τηλεφωνήματος)

Τι είπες αγάπη μου; Δεν σ' ακούω καλά... Αγάπη είπες; Δηλαδή; Αίσθημα...

Δηλαδή; Και τι πάει να 'πει αίσθημα; Δεν μπορείς «πουχου» να το πιάσεις, να το «χουφτώσεις» ρε παιδί μου; Να το τεμαχίσεις, να το φορολογήσεις, να το τιμολογήσεις;

Να 'πεις «Θέλω ενα kg αγάπη». Μπορείς; Να αγοράσεις...κάπου... Τι είπες; «Αγαπομάγαζο» δεν υπάρχει; Αποκλείεται... Τι....ούτε στο Mall; Δεν μπορεί...

Αγάπη; Τόσο σημαντική είναι πια; Τότε...γιατι δεν περιέχετε στα προγράμματα των κομμάτων;

Τι είπες αγάπη μου; Κρίση στην επικοινωνία; Κάτι σε έχει πιάσει σήμερα... Τι; Δηλαδή..κινητά, ακίνητα, σταθερά, email, παπάκια, χηνάκια, σκατάκια, chatakia...δεν μας 'φέραν κοντά;

«Τσάμπα» οι λογαριασμοί; Μίλα ελεύθερα, εχω δωρεάν χρόνο ομιλίας.... Ναι τον πληρώνω αλλά είναι δωρεάν...έχεις κι ένα δίκιο...αλλά έχεις κι αναβάθμιση συσκευής...με την σύνδεση. Υποβαθμίζονται οι σχέσεις αλλά αναβαθμίζονται οι συσκευές; Τι είπες αγάπη μου; Δεν σ' ακούω, ελα....δεν έχει καλό σήμα καλέ... Να επαναφέρω την «κάρτα»; Τι λες, τρελάθηκες απόψε. Έλα, μ' ακούς....δεν έχει καλό σήμα, δ-ε-ν έ-χ-ε-ι κ-α-λ-ό σ-ή-μ-α λ-έ-μ-ε... Μ 'ακουουουύς...;

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«Αν κυβερνούσαν τα παιδιά»

Αγοράσαμε, δανειστήκαμε, πλουτίσαμε...ονειρευτήκαμε...μια βίλα, ενα κάμπριο....και βελούδινους καναπέδες. Αλήθεια κάτσαμε ποτέ σ' αυτούς χωρίς να μιλάμε, απλά να κοιταχτούμε....και να αγκαλιαστούμε;

Γονείς-προπονητές, γονείς παρόντες και απόντες μαζί. Μας εμπνέουν ή μας καθοδηγούν; Μήπως πλημμυρίζουν με ενέσειςτων «θέλω» τους, τον δικό μας εγκέφαλο; Υπερβολές....

«Είναι δυνατόν να μην σ' αγαπάει η μανούλα;»

Μήπως το δικό τους «καλό», γίνεται το «δικό» μας; Μήπως στην σκακιέρα της ζωής μας, άλλοι κινούν τα πιόνια...; Γιατί μας «αγαπάνε» καλέ...

Όλα τρέχουν με ρυθμούς dsl, οι έρωτες, οι σπουδές, οι «σοβαρές» δουλειές, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, η ζωή. Η ζωή τρέχει και ΄μείς λαχανιασμένοι...την προλαβαίνουμε, δεν την προλαβαίνουμε. Ευτυχώς πρόλαβα το λεωφορείο....ουφ!

Αλήθεια, υπάρχει λύση; Συνομίλησα με παιδιά, 6-7 ετών, τα άκουσα προσεκτικά. Οι φωνές τους...νότες αλήθειας...

Ίσως έχει δίκιο μια αγγλική φράση:

-"Από ποιό μέρος κατάγεστε;"

-"Από την παιδική ηλικία..."

Παραθέτω μια επιστολή εφήβων...σίγουρα δεν θα την έλεγα παλια... διαχρονική ίσως. Ίσως την βρείς υπερβολική. Σίγουρα όχι βολική... Και τώρα σας αφήνω...δεν έχω χρόνο...ούτε καν’ ρόλεξ. Πως τολμώ;

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι"
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.

Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.

ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.

Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.

ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.
: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ
κλαίμε κι από μόνοι μας.

Ντι-μπεεεεεεεε-eat

Η 4η Οκτωβρίου πλησιάζει!! Σύνθημα μας; «Όλοι στις κάλτσες» !!

Έρχεται το ΠΑΣΟΚ, η επιστροφή του Γκουσγκούνη !!!

Γιωργάκης is coming...με το ποδήλατο. Τι παιδί! Τι να του πείς; Θέλει να γίνει πρωθυπουργός! Με τόση ανεργία....
H (mama) Margarita τον αφήνει; Η Margarita μου θυμίζει κάτι μανάδες με παιδιά υδροκέφαλα-που ενω τα κεφαλοχαϊδεύουν τους ψυθιρίζουν-«Σώπα αγάπη μου..δεν έχεις μεγάλο κεφάλι, σώπα».

Για τον Κωστάκη τι να πεις; Αυτουνού κι ενα κρεβάτι στο μέσον της Κηφισίας να του βάλεις θα κοιμηθεί! Θα περνάει η νταλίκα και «αυτό» θα ροχαλίζει «σπληναντερίστικα».
Γιωργάκης ή Κωστάκης; Σα να με βάζεις να επιλέξω: Αλήθωρη γριά με σύνταξη ΟΓΑ ή παχύσαρκη στραβοπόδα με τρίχες donkey kong;». Δεν θέλω μάναμ’ !

Τους καμάρωσα στο Ντιμπέεεεϊτ! Τι να πεις; Στην χώρα που γεννήθηκε και μπουσούλησε ο διάλογος, εμφανίστηκε το ντιμπέϊτ! Το μανιτάρι της δημοκρατίας. Πολιτικοί γαμπροί με δημοσιογράφους σε ρόλος πεθεράς. «Τι καιρό κάνει;» «Θα αγωνιστούμε για την μείωση των βροχοπτώσεων». Άλλο ρωτάω χαϊδιάριμ’!

Ίσως ήρθε η ωρα για σάτιρα και στην Αθήνα. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει το αν, το πότε, το που, το γιατί. Μου ‘χει λείψει πάντως, η μουρμούρα του κόσμου πριν την παράσταση, ο ήχος του γέλιου. Μου έλειψε ακόμα και το άγχος, πάντα πηγαίναμε παρέα με…το άγχος, αγκαζέ!
Δεν με κατηγορώ, οι δυνάμεις είναι μικρές αλλά το πάθος μου extra large. Άντεξα δυο χρόνια χωρίς θέατρο, χωρίς αλήθεια, δυο χρόνια στο σκοτάδι. Τώρα νοιώθω σαν αθλητής, που τον άφησε πίσω ο τραυματισμός και πρέπει να μπει στο γήπεδο για να πείσει και τον εαυτό του.

Τι ψάχνει άραγε το επιθεωρησιακό καράβι;

Καπετάνιος το ένστικτο of course! Να ταξιδέψουμε, να γίνουμε μια παρέα. Λιμάνι το γέλιο. Ο δρόμος της κωμωδίας κρύβει μελαγχολικές λακκούβες και…άνισες μάχες με το ασυνείδητο. Let’s fight baby.

Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με τραβάει στη σάτιρα-έχω την "ψυχολογία" της καρφίτσας με το μαγνήτη-ίσως το μάθω φέτος, ίσως μου το πείτε εσείς με το βλέμμα σας, ίσως πάρω πόδι..

Και κάτι τελευταίο παίδες, πόσο μ’ αρέσει να ταξιδεύω...ενω βρίσκομαι στο ίδιο σημείο!
Κυρά Σάτιρα ακούς; Travel plan είσαι!

Τα "γιατί" μου ψάχνουν "επειδή"...

Τι περιεκτικότητα σε «θέλω» και «πρέπει» έχει το διάλυμα της ζώης; Όταν επιτέλους....δέησα να...ολοκληρώσω τις σπουδές μου στη Χημεία και παράλληλα τις πρώτες ερασιτεχνικές σατιρικές παραστάσεις, αναρωτήθηκα.

Που πάει η γενιά μου; Τι την απασχολεί;

«Galea ή Guzel ?» «Prada ή Ζara ?»

Δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρω!

Μπήκαμε στις καλύτερες σχολές και...;

Κι αν αγοράσαμε τα ακριβότερα παπούτσια, ξέρουμε που πάμε;

Shopping therapy. Μας θεραπεύει;

Αλλάζουμε διάθεση, αλλάζοντας παντελόνι;

Δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρω!

Τι διάολο έχει πάθει η γενιά μου; Από το πολύ χάϊδεμα, χαϊδ(ζ)έψαμε;

Που είναι το όραμα, τα «πιστεύω» μας; Ακολουθούμε γραμμές; Αν ναι, γιατί δεν χαράζουμε τις δικές μας; Αυτό φταίει;

Δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρω!

Τι επόχή! Η ελευθερία του λόγου «γκαζώνει»! Η ελευθερία της σκέψης; Σήκωσε χειρόφρενο...;

Η αυτοεκτίμηση των νέων....πως είναι στην υγεία της;

Δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρω!

Που πάμε; Εμείς...δεν...είμαστε ο καρπός κάποιου έρωτα ή έστω ενός σπασμένου προφυλακτικού;

Really, oι γονείς είναι εδώ ή μας παρατήσαν με την πρώτη γκόμενα;

Και όταν είναι εδώ, είναι όντως εδώ;

Δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρω!

Που πάμε;

Νοιώθω πως βρίσκομαστε πάνω σ’ ένα διάδρομο γυμναστικής που μας αναγκάζει να λαχανιάσουμε, να τρέξουμε. Για ποιό λόγο...αφου βρίσκομαστε στο ίδιο σημείο;

Οι διάδρομοι της γυμναστικής πάντα μου θύμιζουν τα κακόμοιρα χαμστεράκια στον τροχό του κλουβιού ή το γάϊδαρο με το καρότο. Το καρότο έχει χάσει όλη τη βιταμίνη και ο γάϊδαρος «γαϊδουρογκαζώνει».

Δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρω!

Που πάμε λοιπόν;

Γιατί πάμε; Είναι η ζωη, ζωή;

Υπάρχει Θεός...πέρα από το Ρουβά; (Άθλια απορία...)

Ανακυκλώνουμε...πέρα από τους πολιτικούς;

Γιατί ψάχνουμε δύναμη έξω ενώ είναι μέσα μας; Γιατί να μην ζητάμε δάνειο από τους εαυτούς μας;

Ποιός φταίει; Το «εγω», το «εμείς»; Ποιός φταίει; Εγώ, εσύ, αυτός που κάθεται στην γωνία και διαβάζει εφημερίδα, ο ματάκιας απέναντι, οι κουτσομπολίστικες εκπομπές, ο καθρέπτης, η έλλειψη βιταμίνης D, το νέφος, η ανεπάρκεια αγκαλιών, το ότι τα ’χουμε όλα έτοιμα-delivery;

Δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρω...

«Ένας ήρωας με παντούφλες» με το Χάρρυ Κλύνν

Χάρρυ μας έλειψες!!!

Έπειτα από τις παραστάσεις του στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης καθʼ όλη τη διάρκεια του χειμώνα, ο Χάρρυ Κλυνν (φωτ.) ταξιδεύει ανά την Ελλάδα με το έργο των Σακελάριου - Γιαννακόπουλου “Ενας ήρωας με παντόφλες”. Ο ίδιος σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί συνάμα πλάι στη δεκαμελή ομάδα του "Τα παιδιά της Σαλονίκη".

ΔΕΥΤΕ, ΛΑΒΕΤΕ....ΘΕΣΕΙΣ!!!!

ΠΕΜΠΤΗ 10/9/09 ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΣΟΣ (ΑΘΗΝΑ)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11/9/09 ΒΕΑΚΕΙΟ (ΠΕΙΡΑΙΑΣ)

ΣΑΒΒΑΤΟ 12/9/09 ΧΑΛΑΝΔΡΙ (ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ)