Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Ο παππούς Θανάσης

Μου λείψατε, χαθήκαμε. Για να χαθούμε κάποιος λόγος υπάρχει όπως... για να βρεθούμε.

Μια καλησπέρα πηγαία, δροσιστική, γεμάτη λαχτάρα. Λαχτάρα να τη μοιραστώ. Καλησπέρα, Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά. Πολλά και καλά, γεμάτα ποιότητα, ουσία, μνήμη, όμορφες καλησπέρες και ανθρώπους, σαν το Θανάση, το Θανάση Βέγγο, το Θανάση μας.

ΘΒ Μια μορφή αγιοποιημένη... διαχρονική. Άνθρωπος, σε εποχή απάνθρωπη. Κομμάτι 'μας, το πιο καλό, DNA, πνευματικός συγγενής, παππούς. Ο παππούς Αριστοφάνης στέκει κι ο παππούς Θανάσης έρχεται. Δεν τρέχει, έρχεται, σιωπηλός, γαλήνιος, προσήνης, για ένα χάδι, τρυφερό, απαλό, βελούδινο. «Παππού, κλείνω τα μάτια για να σε δω. Παππού, δεν θέλω να είσαι μόνο δικός μου παππούς, θέλω να είσαι... όλου του κόσμου γιατί είσαι... ο πιο, πιο, πιοοοο... καλός του κόσμου, γελάς;». 


Ψυχή, μοναδικότητα, στίγμα, αυθεντικότητα, σε μια εποχή «δήθεν», «δείχνω», «δεν προλαβαίνω», «χωρίς σήμα», βια-σύνης. Πτωχεύσαμε με ένα 3G στο χέρι. Οθόνες touch, άνθρωποι untouch. Συμβόλαια, συμβάσεις, συμβιβασμοι. Χρόνος;

Γελειότητα ώρα μηδέν. Δουλειές ώρα μηδεν. Μέσον, ώρα μηδέν; Διαπραγματεύσεις. Όσοι επαναστατούν, γραφικοί. Και 'συ ΘΒ, σαν την εποχή. Τρέχεις. Καλπάζεις, κωμικά, προφητικά. Κουβαλάς... κραυγές, αγωνίες, βιώματα, ζορμπάδες, διλήμματα, αστεία, αδιέξοδα, φάρσα, non stop, το ανεξήγητο της ζωής.

Και η τέχνη; Καταφύγιο, πολυτέλεια, ανάγκη; Η επικοινωνία χάθηκε, έρχεται η τέχνη... να ενώσει. Μπας και ενώσει. Αποξενωθήκαμε; Μια όμορφη γυάλα, μικρόκοσμος, φίλοι, κουβέντες, κριτική, απαξίωση, αγωνίες, τσιγάρα, «η δουλίτσα, το σπιτάκι, το παιδάκιμ' και ασε τους άλλους... είναι κακοί». Κακοί vς καλούς, εμάς. Μικρόκοσμος vs Μακρόκοσμος. Ασυνέπεια. Επιτυχία. Πρότυπα. ΘΒ, τρέχεις; Ακόμα; Προς τα που; Τι είσαι τελικά, πολυτέλεια ή αναγκη; 

Χωρισμοί, καταθλίψεις, εξοχικά, βίλες, έλλειψη επικοινωνίας, μιλάω για να ξεχαστώ, να περάσει η ώρα, rolex, νόημα;

Ανθρωποί ή ανθρωπάκια; Επικοινωνία; Αλήθεια; Ουσία; Η τέχνη ενώνει, εμψυχώνει, προβληματίζει. Όταν την πάρεις σοβαρά, όταν σε πάρει κι αυτή. Όταν είναι τέχνη. Όταν ο ΘΒ...

ΘΒ. Ένας άνθρωπος... η Ελλάδα, την κουβαλάει. Ένα κωμικό σαλιγκάρι, μια χελώνα, με εμάς στις πλάτες, στο αίμα του, στο αίμα μας. Απλός ερμηνευτής; Γέλιο για το γέλιο; Κομπερ; Κάτι παραπάνω; Βιοπάλη, ελπίδα, αγωνία... για ένα καλύτερο κόσμο. Σύμβολο;

Ευτυχώς, όχι;








Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Αλησμόνητη

Σωτηρία Μπέλλου

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

Νίκος Κακλαμάνακης - Υπέρβαση

Και εκεί που ξεθωριάζω, χάνω το φως, την ελπίδα, το «Δον Κιχώτη», τη μειλίχια πλευρά, το όνειρο... που δίνει  τη θέση... στην οργή, στα νεύρα, την κριτική, τη μόνιμη, αδίστακτη κριτική. Εκεί που η απαξίωση γίνεται μόδα. Τα χάλια μας δεν τα βλέπουμε; 

Εκεί, εκεί που γίνομαι ανέραστος, που χρησιμοποιώ τις λέξεις σα να μου ανήκουν, εκεί που χαμογελώ και μέσα μου βράζω. Εκεί που με λένε γλυκό, κοινωνικό, χαρισματικό αλλά βράζω όχι για το δρόμο μου... αλλά και για όσα συμβαίνουν γύρω μου.  Ένα φίδι, μια τρύπα. Ποιος; Κοινωνία ώρα μηδέν. Δήμοι Ελλάδος ώρα μηδέν. Φράγκα ώρα μηδέν. Έμπνευση... ώρα μηδέν; Αναπάντητες. Battery low. Ψάχνουμε το κουμπί για reset, πού; Κουβέντες θυμωμένες, άδικες, οξύθυμες, οι άλλοι, οι άλλοι, οι άλλοι, εμείς; Ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι; Ύφος gourmet. Πότε θα ποιήσουμε... μαζί; Πότε θα κυβερνήσουν οι ποιητές; Αυτοί που τακτοποιούν ένα ράφι με αγάπη, αυτοί που έγιναν οικονομολόγοι από μεράκι. Αυτοί που ξενιτεύτηκαν, που τους αρέσει να μοιράζονται, να επικοινωνούν, να εμπνέουν, χωρίς μου. Ο Δήμος μου, το αυτοκίνητο μου, το παιδί μου, το γατί μου, το νιαούρισμα μου...   Μου, μου, μου, αγελαδιάσαμε. Αγελάδες κτητικές σε λιβάδια πλάνης. Αδιέξοδα, γεμάτα ΤΕΒΕ. 

Ας συζητήσουμε επιτέλους, ας «ζητήσουμε κάτι μαζί», όχι άλλα «δικαστήρια του διπλανού», τραπέζια γιορτινά, με συγγενείς... «ασύγγενεις»,  που αντί να γιορτάζεις, αναζητάς την αδικία, τη βλακεία, στο διπλανό, στον αόρατο, συζητήσεις γενικές, ανειδίκευτες. Γιατί τέτοια μετατόπιση, μετάγγιση, μετακόμιση ανοησίας, ευθύνης; Γιατί ενώ τρώω το γλυκό... θέλω να πάρει τις θερμίδες, ο διπλανός; Πόσα κουμπιά παντελονιού πρέπει να σπάσουν για να πω, «ράφτο το μοτεράκι, εγώ φταίω».

Συζητήσεις, σκέψεις, ροή, μασαμπουκώματα, μελομακάρονα, βλέμματα χαμένα, κουτοπόνηρα άλλοτε ευφυή, μοιάζουν με πυροτέχνημα. Συζητάμε, τηλεοράσεις ανοιχτές, παράθυρα, δελτία, σταχτοδοχεία, ΕΝΦΙΑ, λογαριασμοί, pin, tablet, δωρεάν χρόνος ομιλίας. 1500 λεπτά κατανόησης... Πού; Που και που... κανά χαμόγελο. Άνθρωποι ποιούν, χαμογελούν πηγαία, αστεία, μικροί αριστοφάνηδες, ζορμπάδες, έρχονται, φεύγουν και ξανά μιζέρια, στόχοι... άστοχοι, αυτοεκτίμηση κάτω από τη βάση, σιωπή, κεφάλια σκυμμένα, ελπίδα; Πείσμα; Χαρά; 

Κι ας μη καπνίζω, ένας καπνός, αόρατος, πυκνός, αγέλαστος, γκρι, μοβ, λιλά, πράσινο, μαύρο, νέφος, εξαερισμός μηδέν,  σκοτάδι.  Και εκεί... αναζητάς το φως, μια χαραμάδα τρυφερότητας, σημασία, αποδοχή, ένα χέρι, χερούλι, ένα βλέμμα. 

Ξαφνικά - ξάφνου! - η οργή, μετατοπίζεται, δίνει τη θέση... στη ντροπή. Μια ντροπή γλυκιά, όμορφη, παιδική, αθώα, βουρκώνεις, ίσως βουρκώνεις αλλά δεν το δείχνεις, ένα αεράκι χαμογελαστό, ένα χάδι αέρινο, σε ξυπνά, αφυπνίζει, εσένα, τον καλό σου εαυτό, τον ποιητή. Γαλήνη, πίστη κι ένας λεβέντης, το παιδί της θάλασσας με ένα πανί, όραμα και πείσμα όσο χίλιοι καλοί άνθρωποι. Καλπάζει προς το άπειρο και τα εμπόδια...  τoν πεισμώνουν, τα κοιτά... και χαμογελά. Είναι έτοιμος για τη μάχη του καλού. Ποιος; Ο Νίκος Κακλαμανάκης πήρε τη σανίδα του και πραγματοποίησε το διάπλου του Αιγαίου, όχι μια φορά, δυο. Τη πρώτη μέχρι την Κρήτη, τη δεύτερη μέχρι την Κάρπαθο, αν δεν κάνω λάθος. Αυτός, τα κύματα, ένας Έλληνας αρχαίος, στο σήμερα. Ένα παιδί με ψυχή αθάνατη, ανήμερα της γιορτής της Αθανασίας/Αθανάσιου, τον ευχαριστώ και εγώ. Τον ευχαριστώ για όσα έχει προσφέρει και ελπίζω να προσφέρει κι άλλα, τόσα... όσα δεν φαντάζεται κι ο ίδιος. Έχουμε ανάγκη την καλοσύνη, την κατανόηση, την υπέρβαση. Έχουμε ανάγκη από πρότυπα. Να είναι καλά, να συνεχίζει να περιοδεύει στα σχολεία, να μιλάει στα παιδιά, να μεταλαμπαδεύει μηνύματα ζωής, αισιοδοξίας, υπέρβασης. Ώρα για έμπνευση, ώρα να  πράξουμε καζαντζακικά, «Φτάσε εκεί που δεν μπορείς». Ο καθένας με τη δικιά του σανίδια, στη δική του θάλασσα, στα δικά του κύματα. Ούτε χρόνος για μεμψιμοιρία, μόνο δράση... Νίκο, σ' ευχαριστούμε!





Τετάρτη, 13 Ιανουαρίου 2016

Λείπεις...


Από την ταινία
  Ένας νομοταγής πολίτης του Κώστα Μουρσελά 
(1974)

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

M.C.

Marie Curie (1867-1934 ,  φυσικός)

«Τίποτε στη ζωή δεν είναι για να το φοβόμαστε, 
αλλά για να το κατανοήσουμε» 

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Καλή χρονιά


Αυτό το blog ή ιστολόγιο - τι ωραία λέξη η δεύτερη, ιστολόγιο - έχει μια αρχοντιά, κάτι από «μανδάμ Σουσού». Αυτό το ιστολόγιο λοιπόν, το παράτησα, κι έτσι εγκαταλελημένο, αδρανές,  άχρωμο, χωρίς φως, χωρίς λέξεις, τόνους, σκέψεις ή με σκεψεις, σκέψεις.. με ορθογραφικά λάθη. Τα λάθη...  σαν την όμορφη γυναίκα που άπλωσε άτσαλα το κραγιόν της. Τ' αφήνω τα ορθογραφικά... Αμ, έλα που η μάνα μου κι άλλοι της φιλοσοφικής, εστιάζουν στο ορθογραφικό. Με το δίκιο τους... και δεν διαβάζουν την πρόταση, τη σκέψη του ποιητή... διόλου, απαξιούν, αγανακτούν όπως η μανδάμ Σουσού όταν παρατηρεί ένα άνθρωπο, περαστικό... κατώτερης κοινωνικής τάξης από το μπαλκονάκι της. 

Αλλά το θέμα δεν είναι η  Σουσού, ούτε η μάνα μου, άλλη «Σουσού» κι αυτή. Το θέμα είναι το πάρον... ιστολόγιο-φάντασμα-καθρέπτης. Καθρέπτης μου. Εδώ και καιρό... εγκαταλελημένος (με ένα λ) κι εγώ, φάντασμα του παλιού καλού εαυτού. Τα πάρατησα όλα για το παιδί, το πνευματικό  μου  παιδί, το Θεατρόνιο. Και για ένα διδακτορικό, το πήρα επιτέλους, θα 'μαι ο πρώτος κωμικός στην ιστορία με διδακτορικό στα «αυτοάνοσα νοσήματα», απ' αυτά που πάσχει η χώρα κι εμείς. Όχι; Δεν το μετανιώνω... και γιατί να το μετανοιώσω; Νοιώθω τυχερός, τόσο... τυχερός όσο και ατυχής. Όπως και να 'χει δεν είναι ώρα... για κριτικές-μιζέριες. Χορτάσαμε. Τι ώρα είναι; Ώρα για χιούμορ, τρυφερότητα,  αποδοχή, σκέψεις γλυκιές, ανακουφουστικές, σκέψεις θετικές... που πηγάζουν από  μέσα μας, από μια ανάγκη πηγαία, από μια αίσθηση... κι όχι... βιβλία αυτο-βελτίωσης, «χαρείτε για πάντα, σε 5' λεπτά».

Άραγε τι φταίει; Η έλλειψη οργάνωσης; Η οικογενειοκρατία; Αγαπάω τόσο το παιδί μου, που δεν αφήνω το άλλο να προκόψει; Το μέσον αγιάζει τα μέσα; Το business plan που δεν έγινε ποτέ; Η κριτική; Η άγαπη που δεν ταίριαξε με τον καινούργιο καναπέ; Το χιούμορ... που έδωσε τη θέση του στο χαβαλέ; Ο αγώνας για την επιβίωση; Η κατηφόρα; Όλα αυτά και τίποτα μαζί; Το μυαλό γυρνάει, cd... ομόκεντροι κύκλοι οι ζωές, μεσούσης η αγάπη. Ζήτημα ακτίνας;

Σου στέλνω αγάπη και τη σκέψη μου να σε ζεστάνει, να κανει αυτη τη μερα όμορφη και γαλήνια ωστε να υποδεχθει το νέο έτος. Να είναι κάθε μέρα μια γιορτή κι οι δυσκολίες να 'μας πεισμώνουν δημιουργικά, να μας ενώνουν... όχι; 

Δε γράφω, «δεν περιγράφω άλλο...». Ένα βίντεο, όχι άλλο ένα βίντεο, ένα βίντεο... μήπως και γίνει το reconnect με εμάς...και με το παιδί που έχουμε μέσα μας, έχουμε; Συγχαρητήρια, από καρδιάς, στη σκηνοθέτιδα Ρενέ Γκάτση. Καλή χρονιά, με λάθη... στο δρόμο του σωστού.